Japan - Meestertatoeëerders

In 1867 werd de laatste shogun van de Tokugawa0shoguns afgezet en keerde de keizer terug op zijn troon. De wetten tegen het tatoeëren weden streng nageleefd. De nieuwe heersers vreesden dat westerlingen dit barbaars en belachelijk zouden vinden. Vreemd genoeg was het echter niet verboden om buitenlanders te tatoeëren. Meestertatoeëerders begonnen studio;s in Yokohama en hadden buitenlandse matrozen als klant. Zij waren zo vaardig, dat buitenlandse koningen en keizers naar Japan kwamen om zich te laten tatoeëren.

De Japanse meesters bleven daarnaast ook illegaal Japanse klanten tatoeëren. De tatoeëerder werd in Japan gezien als een zeer vaardige vakman. Hij moest een zware stage doorlopen van vijf jaar bij zijn meester wonen. Hij werd Horimono genoemd. Dit ten onderscheid van de houtbloksnijders, die hor heetten, oftewel snijders. Een belangrijke vaardigheid die tijdens de stage werd opgedaan, was het leren van de betekenis van traditionele ontwerpen. De klassieke Japanse tatoeages bestonden uit ontwerpen van legendarische helden en religieuze motieven. Deze werden gecombineerd met bepaalde symbolische dieren en bloemen, tegen een achtergrond van golven, wolken en bliksemschichten. aan de ontwerpen lag een uitgebreid systeem van symbolen ten grondslag. Deze combineerden de principes van yin en yang, het gebruik van negatieve ruimte, een esthetische waardering voor de lijnen van het menselijk lichaam en de kunst van het verhalen vertellen door middel van specifieke afbeeldingen. Op die manier leek uit de tatoeages het karakter van het individu. Een ongetrainde tatoeëerder zou wellicht vergeten hoe belangrijk het was om alle vier de seizoenen af te beelden. Ook een afbeelding van een slang en kersenbloesem getuigde van een gebrek aan kennis (slangen houden een winterslaap als de kersenbloesem bloeit.)

Japan - Verboden maar niet vergeten

Begin zevende eeuw had Japan grotendeels de Chinese cultuur en gewoontes aangenomen. Daardoor raakten tatoeages officieel uit de gratie. Tatoeëren werd taboe, een teken verschoppelingen en criminelen. Dragers van tatoeages werden verstoten en uit de familie en de gemeenschap verdreven. De eerste melding van tatoeëren van mensen als straf dateert uit het jaar 720. De keizer ontboot Hamako, Muraij van Azumi en zei: "Je was van plan een staatsgreep te plegen. Daar staat de doodstraf op. Ik zal je echter grote genade tonen en de doodstraf omzetten in een tatoeage."

De Ainu hanteerde echter een andere esthetische code. Dit volk woonde op Hokkaido, het noordelijskte eilan van Japan. De meisjes van het volk werden op hun lippen, benen, armen en handen getatoeëerd, als teken van schoonheid. Vandaag de dag wordt dit niet meer gedaan, maar tot rond 1980 konden oudere Ainuvrouwen nog hun tatoeages laten zien.

Vanaf de 17de eeuw werd er in Japan een algemeen geldende code van getatoeëerde criminelen en verschoppelingen te identificeren. Bij verschoppelingen werd er een kruis getatoeëerd op de binnenkant van de onderarm, of een rechte lijn op de onder of bovenarm. Criminele werden voorzien van diverse symbolen, die de plaatsen aangaven waar de misdrijven hadden plaatsgevonden. In een bepaalde streek werd bij criminelen het pictogram hond op het voorhoofd getatoeëerd. Andere tekens waren patronen van lijnen, krijsen, dubbele lijnen en cirkels. Getatoeëerd worden, was een straf voor zware criminele. Personen met tatoeages werden door hun familie verstoten en mochten niet deelnemen aan het gemeenschapsleven. Voor Japanners stonden tatoeages gelijk aan zware straffen. Tegen het einde van de zeventiende eeuw was de tatoeages grotendeels vervangen door andere straffen en kwam het decoratieve tatoeëren in opkomst. Deze praktijk was illegaal, maar was populair onder de criminelen. Zij veranderden hun tekenen van criminelen in iets moois. Tatoeages werden ook populair onder de brandweermannen, die watersymbolen gebruikten bij hun gevaarlijke werk. Daarmee werd een verband gelegd tussen mannelijke eigenschappen esthetische tekens.

Halverwege de achttiende eeuw stimuleerde een populaire Chinese roman, Suikoden, de populariteit van het tatoeëren. In het boek kwamen diverse zwaar getatoeëerde helden voor. De Japanse versie van Suikoden was geïllustreerd door diverse kunstenaars, Zij creëerden stuk voor stuk prenten met nieuwe interpretaties van de tatoeages uit de roman.
In de achttiende eeuw bloeide de siertatoeage als onderdeel van de populaire cultuur in Edo, zoals Tokyo toen heette. Aan het begin van die eeuw werd de Japanse blokdrukkunst ontwikkeld, ook wel ukiyo-e genoemd. Uitgevers hadden illustraties nodig voor romans, en theaters wilden advertenties drukken voor toneelstukken. De ontwikkeling van de blokdruk loopt parallel met die van de tatoeage en had er ook een grote invloed op. Ondanks het verbod bleven tatoeages populair, vooral onder de leden van de Yakuza. Dat waren criminele bendes, bestaande uit boeven, arme boeren en arbeiders die naar Edo waren getrokken in de hoop op een beter leven. Tatoeëren was pijnlijk en was daarom volgens de Yakuza een teken van moed. Het was van permanente aard en dus het bewijs van levenslange trouw aan dr groep. Het was illegaal, en dus waren zij voor altijd gebrandmerkt als crimineel.

Japanse tattoo cultuur - algemeen

De eerste bewijzen van Japanse tatoeages zijn te zien kleifiguren uit graftombes. De beeldjes waren zevenduizend jaar oud. De gezichten waren beschilderd met tekens en lijnen, die een sociale status symboliseerden en bescherming boden tegen boze geesten. In Chinese teksten uit de derde eeuw wordt verteld over Japanse jongens en mannen die hun lichaam en gezicht met tatoeages hadden versieren. Ook wordt beschreven hoe Japanse vissers hun lichaam beschilderde als bescherming tegen grote vissen, wanneer zij naar schelpen doken.

Nazorg bij tatoeages

Een nieuwe tatoeage is een wond en moet zodanig worden verzorgd.

• Het beste is om het folie 24 uur te laten zitten.
• Was de tatoeage 2 keer per dat met warm water en zeep. Dep het gebied, zonder te wrijven
• En houdt minimaal een dikke week vettig. Zorg ervoor dat de tatoeage heelt zonder kosten. Laat hem daarom niet uitdrogen.
  
• Laat geen kledingbandjes of riemen erlangs schuren
• Laat een tatoeage de eerste tijd niet door en door nat worden. Douche kan natuurlijk wel gewoon, maar geen half uur. En vermijd ook zwembaden.
• De huid gaat bij elke nieuwe tatoeage vervellen. Krab de korst er niet af, hoe erg het ook jeukt, NIET KRABBEN.
• Vermijd de zon. De zon is een nucleaire stookoven, die ons constant met straling bestookt. Zonnebrandcreme is de beste manier om je tatoeage tegen de zon en natuurlijk ook de rest van de huid. Je zult het verschil zien tussen een tatoeage die vaak is blootgesteld aan zon, en ene die niet vaak is blootgesteld aan zon.
  

Arcering

Zodra de uitlijning klaar is, wordt de huid schoongemaakt en de schaduw aangebracht. Voor het aanbrengen van kleurgradaties, verdunt de tatoeëerder de inkt. Dat gebeurt soms wel met 20 tot 30 delen water op één inkt deel. Bij het aanbrengen van de kleur gaat de tatoeëerder zorgvuldig te werk. Zo ontstaat er een gelijkmatige dekking zonder dat er stukjes worden overgeslagen. De tatoeëerder werkt meestal op basis van de kleurencirkel, van licht naar donker.

Uitlijnen

De eerste stap in het tatoeage proces is het uitlijnen. De tatoeëerder besmeert het stencil met vaseline. Daardoor kan zijn gehandschoende hand gemakkelijk over de huid glijden en wordt de huid iets zachter. Dan werkt hij in één richting over het gestencilde tatoeageontwerp. Tijdens het uitlijnen verwijdert de tatoeëerder overmatige inkt en bloed met een tissue. Uitlijnen gebeurt meestal met uitlijnnaalden of rond liners.

Voorbereiding tatoeage

Zorg ervoor dat je voorafgaand aan je afspraak goed gegeten hebt en voldoende water hebt gedronken. Je mag niet drinken zijn. Is dat wel het geval, dan wordt de afspraak afgezegd. Een tatoeage laten zetten kan inderdaad pijn doen, maar ook weer niet zoveel dat je een verdoving nodig hebt. Je moet de pijn beschouwen als een integraal onderdeel van je persoonlijke overgangsrite.
Allereerst bereidt de tatoeëerder je voor op de tatoeage. Hij scheert de te tatoeëren plek en ontsmet de huid met isopropyalcohol. Meestal maakt de tatoeëerder dan een stencil van je tatoeage. Op dat moment kun je nog samen met hem de exacte plaats bepalen. Dit is je laatste kans om te vragen of de afbeelding ietsjes naar links of een beetje meer naar boven kan worden gezet. Zegt het nu of zwijg voor goed!

De tatoeëerder trekt wegwerp handschoenen aan. Vervolgens pakt hij nieuwe gesteriliseerde naalden en een buis afkomstig uit verzegelde enveloppen uit een autoclaaf. Hij zet de tatoeëermachine in elkaar. Daarna schenkt hij verse inkt in nieuwe wegwerphouders. Het tatoeëren kan beginnen :)