In 1867 werd de laatste shogun van de Tokugawa0shoguns afgezet en keerde de keizer terug op zijn troon. De wetten tegen het tatoeëren weden streng nageleefd. De nieuwe heersers vreesden dat westerlingen dit barbaars en belachelijk zouden vinden. Vreemd genoeg was het echter niet verboden om buitenlanders te tatoeëren. Meestertatoeëerders begonnen studio;s in Yokohama en hadden buitenlandse matrozen als klant. Zij waren zo vaardig, dat buitenlandse koningen en keizers naar Japan kwamen om zich te laten tatoeëren.
De Japanse meesters bleven daarnaast ook illegaal Japanse klanten tatoeëren. De tatoeëerder werd in Japan gezien als een zeer vaardige vakman. Hij moest een zware stage doorlopen van vijf jaar bij zijn meester wonen. Hij werd Horimono genoemd. Dit
ten onderscheid van de houtbloksnijders, die hor heetten, oftewel snijders. Een belangrijke vaardigheid die tijdens de stage werd opgedaan, was het leren van de betekenis van traditionele ontwerpen. De klassieke Japanse tatoeages bestonden uit ontwerpen van legendarische helden en religieuze motieven. Deze werden gecombineerd met bepaalde symbolische dieren en bloemen, tegen een achtergrond van golven, wolken en bliksemschichten. aan de ontwerpen lag een uitgebreid systeem van symbolen ten grondslag. Deze combineerden de principes van yin en yang, het gebruik van negatieve ruimte, een esthetische waardering voor de lijnen van het menselijk lichaam en de kunst van het verhalen vertellen door middel van specifieke afbeeldingen. Op die manier leek uit de tatoeages het karakter van het individu. Een ongetrainde tatoeëerder zou wellicht vergeten hoe belangrijk het was om alle vier de seizoenen af te beelden. Ook een afbeelding van een slang en kersenbloesem getuigde van een gebrek aan kennis (slangen houden een winterslaap als de kersenbloesem bloeit.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten